Hello! Tawagin mo nalang akong Rex. Complicated kasi ang totoo kong pangalan — Mr. Avkari A. Alon. 18 years old pa ako pero mukhang 20 years old at asal 15 years old. Diko alam kung 5’5 or 5’6 ang height ko pero alam kong 60-65 kg. ang weight ko. May itsura din naman ako pero di lang yun ang maipagmamalaki ko. Mas pinagmamalaki ko ang pagiging Full Time Pre-Med Student at the same time a Professional Blogger. Yes, Pre-Med. BS in Biology Student ako sa Notre Dame University, Cotabato City.

Iba’t ibang uri ng blogger ang nandito sa tumblr. May mga mahilig sa typography, photography at ibapanggraphy. Yung iba naman, their tumblr is an Online Diary. Eh di ako mahilig magkwento eh. Sa halip, I transform my stories into something na mapapakinabangan ng readers ko. This blog will showcase you my pre-med life so if you are or planning to become a pre-med student as a stepping stone for becoming a Doctor of Medicine, maybe this blog will serve you as an inspiration to your dream. This blog also brings you the extract of my personal, academic and intellectual life as I share my personal experiences, unpopular opinions, practical tips, and science facts. When I’m bored and sabaw, I make memes and comics then sometimes I tell jokes, blah-blahs and humorous posts. Finally, I post pictures of me when I’m filled with confidence to show up in my web camera. In severe cases, I even post the wild part of me during thursdays — if you know what I mean. All of them are the content of my blog that’s why diko ma-define kung anong klaseng blog ‘tong blog ko. Random na random eh.

More than a year na ako dito sa Tumblr. And through those days, marami na akong naexperience na masasabi kong natuto ako mula don. I have encountered several Haters. Nung first natakot ako, then sinunod ko yung uso dito na “Haters gonna Hate”. I closed my mind, ignore them and continue. One day I realized, tama pala sila. Sila ang nakakakita sa pinanggagawa ko eh. So I listened to them and avoid what they say na maling ginagawa ko. I realized, whoa, di pala sila Haters, Critic pala sila. They tell you the truth behind their anonymity to tell what is wrong with you. After that, they’re gone. Siguro it means satisfied na sila sa asal ko ngayon. Thanks to them.

I also thought of deactivating. Kesyo busy. Kesyo hater. Kesyo di pinapansin. Kesyo sabaw. Pero narealize ko rin na mas lugi ako pag nagdeact ako. Sayang yung pinaghirapan ko, pwede namang inactive. Di ko idedeny na minsan lumaki din ang ulo ko. Yung panahon na nagpopost nalang ako di para may mabasa ang followers ko kundi para marami ang notes na makuha ko or para ireblog ng iba at maraming magfollow. Mali pala ako. Dahil dun, nawalan ako ng kaibigan dito sa tumblr dahil lumayo na loob nila sakin at sa totoong buhay din dahil puro tumblr nalang ako. Pinagsisisihan ko yun.

Ngayon natuto na ako. Kailangan pala balanse ang lahat. Wag mabulag sa papuri, wag magbulag-bulagan sa batikos. Wag kalimutan ang tumblr friends pero wag din maging kampante na di ka nila kakalimutan. Wag iwan ang real world dahil sa tumblr world at wag ding iwan ang tumblr world dahil sa real world.

Now judge me. Sa lahat ng sinabi ko, para sayo ba karapat dapat akong ifollow ayon sa standards mo? Kung oo, salamat pero sigurado ka ba? I consider your follow as “Public Trust” kaya hanggat maaari diko sisirain yun. Kung may ayaw ka sakin, don’t just unfollow, leave a message of what you think of me anonymously. Kung hinde, okay, I respect that. Salamat sa pagbisita sa blog ko. Masaya na akong naging parte ng buhay mo ang pagbisita man lang dito.